ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ — η μνήμη του τόπου

"Η αφήγηση του Γιάννη Λιονάκη (και οι λίγες σιωπές της μαζί) δεν μ΄ άφησε να γυρίσω το βλέμμα μου ούτε για μια στιγμή αλλού. Νομίζω ότι ο ζωϊκός παλμός που έβγαινε ακόμα και από το κάδρο, αυτός ήταν η αιτία. Δεν γέμιζε μόνο την οθόνη αλλά έβγαινε και έξω από αυτήν. Το άλλο "παράδοξο" μ΄ αυτόν τον άνθρωπο και την παρουσία του ήταν ότι είχε την ικανότητα της ανύψωσης. Ακόμα και στα απλούστερα, σε μια φαινομενικά επουσιώδη πτυχή της μνήμης αν στεκόταν, της έδινε κάποια μυθική διάσταση. Μεγάλη υπόθεση να δημιουργείς το παραμύθι του εαυτού σου χωρίς να χρειάζεται να το απαγκιστρώνεις από τα καταγωγικά υλικά του. Πώς ζούσε άραγε αυτός ο άνθρωπος στην Τασκένδη; Φαντάζομαι ότι εκεί θα ήταν κάπως σαν την Μέλπω Αξιώτη που ήταν έτοιμη να τα πετάξει όλα πίσω από την πλάτη της, προκειμένου να ξαναβρεθεί στη Μύκονο."[μήνυμα του Αλέξη Ζήρα μετά την προβολή του ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ στην Ταινιοθήκη, 12-10-2023]