ΟΦΕΙΛΗ — Ο Εσωτερικός Μυστικισμός Του Σταύρου Ψυλλάκη

Kemes - 25ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΥΣΤ... https://m.facebook.com/KemesCinema/posts/pfbid0xCHJw96Makseg6t...

4 9+ 3 Kemes - 25ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ... | …

Kemes 5 Μαρτίου στις 12:10 π.μ. ·

25ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΨΥΛΛΑΚΗ του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου φωτό «Οφειλή» Είναι πρόσχημα και όχι αφορμή η ενασχόλησή μου με τον δημιουργό Σταύρο Ψυλλάκη. Το ότι στο φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα του απονεμηθεί ο Χρυσός Αλέξανδρος δεν λέει τίποτα σε σχέση με την αξία του, με το ό,τι έχει να προσφέρει ακόμα. Και γράφω να προσφέρει κι όχι μόνο να σκηνοθετήσει (ταινίες), μια κα η φιλοσοφημένη ταπεινότητά του, η αίσθηση του μάταιου, ο τρόπος που διαχειρίζεται τον χρόνο, τον ανεβάζουν πάνω από το σινεμά. Τον μετατρέπουν σε βιωματικό φιλόσοφο της ζωής. Η σημασία του μοντάζ Αυτό δεν σημαίνει ότι στερείται αφηγηματικών καινοτομιών και αξιών. Η ταινία τεκμηρίωσης λειτουργεί ως ένα όπλο που μπορεί να σου «σκάσει στα χέρια». Αν δεν είσαι άξιος και ικανός να υποστηρίξεις την πληθωρική πρωτογενή εικόνα ή τον χειμαρώδη λόγο με εικονικά ευρήματα, τότε η απόλαυση στερεύει. Μετά είναι το μοντάζ, δηλαδή η εναλλαγή της πλανοθεσίας. Μοντάρω δεν σημαίνει απλά ενώνω πλάνα αλλά καλύπτω διαλεκτικά το αποδεικτικό μου σχήμα και ιδίως παρέχω απόλαυση, άκρως σημαντική παράμετρος. Μοντέρνα κινηματογράφηση Τι είναι μια ταινία τεκμηρίωσης αν δεν διαθέτει ρυθμολογία, υπαινικτικές ελλείψεις, ρωγμές και πλάνα αντίστιξης; Αυτό θαυμάζω στις ταινίες του Ψυλλάκη και εύκολα εξηγείται γιατί υπάρχει «Σύλλογος φίλων των ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη». Απολαμβάνει και ο γράφων αυτές τις ζωογόνες ανάσες, τα αιφνιδιαστικά ίνσερτ-πλανς, χαλαρώνει με φαινομενικά ασύνδετες εικόνες, που λες κι έρχονται από το πουθενά αλλά ουσιαστικά ανήκουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Απαιτείται δουλειά Κάποια φιλμ του έχουν ένα βαθύ πολιτικό θέμα, που έχει σχέση με την πρόσφατη τραγική ιστορία μας, τον εμφύλιο, τις αποκρύψεις, τα χάσματα στον κόσμο. Κι εκεί αξίζει να θαυμάσει ο σινεφίλ το έργο του Σταύρου Ψυλλάκη. Θέλει δουλειά, απαιτεί προσοχή για να μπορέσεις να δεις πως όλη η ζωή, τα γεγονότα, το καθημερινό, βασίζονται, ορίζονται, από την σεξουαλική μας ταυτότητα που καθορίζει τον βαθμό απόλαυσης και μέθεξης του βίου. Η φιλία και η διαφυγή Κι εδώ όμως πραγματοποιεί την υπέρβασή του ο δημιουργός. Δεν είναι ένας φροϋδισμός της ευκολίας αλλά ένας οδηγός στα απόκρυφα μονοπάτια. Αυτό τελικά με συναρπάζει στο έργο του. Πώς δηλαδή διακρίνεται από έναν εσωτερικό μυστικισμό και αποκρυφισμό. Ακόμα και οι χώροι του από την Ήπειρο διαθέτουν αυτό το στοιχείο. ΄Οσο για τον λόγο, εκεί σε οδηγεί περνώντας μέσα από την έννοια της φιλίας. Αλήθεια, επιθυμούμε άραγε να αποδώσουμε τον βαθύ εσωτερικό ορισμό της φιλίας και της παρέας; Είναι μια ομάδα άρρηκτα δεμένη με τις δικές τους συναντήσεις, τους κώδικες και τις διαφυγές. Πως γράφεται η ιστορία Είναι ακριβώς πως υποστηρίζει ο Μελβίλ στις ταινίες του. Δεν είναι η άποψη του Διονύση Σαββόπουλου «Ιστορία γράφουν οι παρέες» αλλά η θέση ότι «οι παρέες μακριά από το ζηλόφθονο βλέμμα της Ιστορίας» απολαμβάνουν τα δικά τους μυστικά καταφύγια. Κάποιες φορές μας λένε «διάλεξε μια ταινία του τάδε». Μα όλα τα φιλμ του δημιουργού είναι ισότιμα παιδιά του που τα αγαπάει πολύ. Οφείλουμε στην «οφειλή» Προσωπικά, θεωρώ ενδεικτική του έργου του Σταύρου Ψυλλάκη την «Οφειλή» (2021, διάρκεια 77’). Είναι η ιστορία του Αλέκου Ζούκα, ενός πολύ «ζωντανού» και φιλοσοφημένου άνδρα, στενού φίλου του σκηνοθέτη με τον οποίο έκαναν και πολλά ταξίδια ιδίως σε γνωστά χωριά της Ηπείρου. Ο Αλέκος προσβλήθηκε από μια μορφή

1 από 2 4/5/2023, 12:29 μ.μ.

Kemes - 25ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΥΣΤ... https://m.facebook.com/KemesCinema/posts/pfbid0xCHJw96Makseg6t...

καρκίνου και θεραπεύτηκε. Η περίπτωσή του αποτελεί ένα πρόσχημα για να μάθουμε ζωογόνα πράγματα για τον χρόνο, την συνύπαρξη με το επικίνδυνο, αλλά και την γεύση του θανάτου, που είναι πάντα δίπλα μας και για το αντίδοτο σ όλα αυτά. Οι μηχανισμοί απόλαυσης, ο λόγος ως γέφυρα επικοινωνίας, οι συναντήσεις ως τελετές και όλα να κουμπώνουν σε κάτι. Στην σεξουαλικότητα ως εξάρτηση ζωής, στη φιλία ως καταφύγιο, στο ταξίδι του Οδυσσέα, στα γλέντια ως επαφή με το συλλογικό ασυνείδητο. Το κυριότερο για τον Σταύρου Ψυλλάκη είναι ότι με πείθει απόλυτα. Σπάνια δηλαδή συνάντησα τέτοια συνέπεια των ταινιών του με την προσωπική του φιλοσοφία.

Μου αρέσει! Σχολιάστε Κοινοποίηση

Εσείς, Voula Boubana και 32 ακόμη

12 κοινοποιήσεις

Γράψτε ένα σχόλιο... Δημοσίευση

2 από 2 4/5/2023, 12:29 μ.μ.