ΟΛΥΜΠΙΑ

Μετά το «ΜΕΤΑΞΑ ακούγοντας τον χρόνο», η ΟΛΥΜΠΙΑ. Τυπικά, και οι δύο ταινίες ασχολούνται με ανθρώπους που έχουν προσβληθεί από καρκίνο. Ουσιαστικά, όμως, το θέμα τους είναι ο θάνατος· ο φόβος του θανάτου — και ο δικός μου φόβος του θανάτου.

Αν η πρώτη ταινία μιλούσε άρρητα και υπόγεια για τους «…Έλληνες που έκαναν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου» (ο στίχος του Εμπειρίκου που, βλέποντας την ταινία, θυμήθηκε πολύ εύστοχα ένας φίλος), τότε η ΟΛΥΜΠΙΑ για τι μιλά;

Η Ολυμπία, 33 ετών και τριών μηνών έγκυος, μαθαίνει πως έχει καρκίνο στον πνεύμονα. Τελικά θα γεννήσει ένα υγιέστατο μωρό, τον Παναγιώτη. Τέσσερις μήνες μετά τον τοκετό, ενώ η ασθένεια καλπάζει, με πρωτοβουλία του γιατρού της, Ιάκωβου Άντζελ, περνάμε τέσσερις μέρες κοντά στην Ολυμπία και την οικογένειά της, καταγράφοντας ό,τι μπορούσαμε και ό,τι η κατάσταση μας επέτρεπε.

Η Ολυμπία ήθελε να γίνει κομμώτρια, σπούδασε μοδίστρα και τελικά έγινε ζαχαροπλάστισσα. Δημιουργούσε: γλυκά, παρέες, στιγμές.

«Αυτό το μωρό θα το κρατήσω όπως και να ’ναι», είπε. Και το κράτησε. Τώρα προσπαθεί να ζήσει. Γιατί έχει τον Παναγιώτη. Τη ζωή. Και, όπως λέει η ίδια, «η ζωή είναι πολύ όμορφη».

Η ΟΛΥΜΠΙΑ για τι μιλά; Ακόμα δεν μπορώ να απαντήσω. Παρά τη γλύκα και τη ζεστασιά που γενναιόδωρα μας χάρισε η Ολυμπία και η οικογένειά της αυτές τις τέσσερις μέρες, ίσως — χωρίς ηθικολογίες — να μιλά για τα πιο ουσιαστικά πράγματα του ανθρώπου: εκείνα που μόνο η σιωπή μπορεί να εκφράσει.

Όλα ήταν πολύ δύσκολα. Ίσως ό,τι πιο δύσκολο έχω γυρίσει μέχρι σήμερα. Άλλωστε κάτι παρόμοιο ομολογεί και ο γιατρός της όταν τον διακόπτει ένας λυγμός.