ΟΛΥΜΠΙΑ

17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Ο Σταύρος Ψυλλάκης σκηνοθετεί 45 συγκλονιστικά λεπτά ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο.

(ένα κείμενο του Μανώλη Κρανάκη στο FLIX, 20 Μαρτίου 2015)

http://flix.gr/news/17th-thessaloniki-documentary-festival-olympia.html

Το «Ολυμπία» του Σταύρου Ψυλλάκη είναι μια ιστορία από αυτές που ίσως δεν θα ήθελες να μάθεις και κυρίως να ζήσεις ποτέ, αλλά που στα χέρια ενός από τους σημαντικότερους ντοκιμαντερίστες της εποχής μας μετατρέπεται σε μια εμπειρία για την οριστική νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο.

[]

Όταν συναντάμε την Ολυμπία, ο γιος της ο Παναγιώτης είναι μόλις 3 μηνών και η ίδια στο τελευταίο στάδιο ενός επιθετικού καρκίνου που θα έπρεπε να την είχε σκοτώσει εδώ και καιρό. 45 λεπτά μετά, η οριστική νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο δεν καταφέρνει να αντιστρέψει τους νόμους μιας κατάφωρα άδικης φύσης (ή ενός Θεού στον οποίο πιστεύει η Ολυμπία), αλλά τους έχει διαταράξει σε ένα τέτοιο βαθμό που σε κάνει να πιστεύεις στα θαύματα.

Ο Σταύρος Ψυλλάκης είναι ένας ατρόμητος ντοκιμαντερίστας. Το έχει αποδείξει πολλές φορές μέχρι σήμερα με το έργο του, όλο μια βαθιά ανθρώπινη ματιά πάνω στο παράδοξο του κύκλου της ζωής, είτε οι ήρωές του είναι οι επί χρόνια κρυμμένοι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού στο «Άλλος Δρόμος Δεν Υπήρχε» του 2009 είτε οι πάσχοντες από καρκίνο θεράποντες ιατροί στο «ΜΕΤΑΞΑ ακούγοντας το Χρόνο» του 2012, για να αναφερθεί κανείς σε δύο από τα πιο γνωστά του ντοκιμαντέρ.

Στην πραγματικότητα είναι ο μόνος που θα μπορούσε να κινηματογραφήσει την Ολυμπία, καθισμένη στον καναπέ του σπιτιού των γονιών της, χωρίς μαλλιά (αλλά και χωρίς περούκα ή μπαντάνα από επιλογή της), χωρίς μακιγιάζ, χωρίς το παραμικρό ίχνος οίκτου ή θλίψης, σαν μια ηρωίδα βγαλμένη από την πιο σκληρή πραγματικότητα, λίγα μέτρα πριν το θάνατο κι όμως την ίδια στιγμή τόσο απέριττα και θριαμβευτικά ζωντανή.

[]

Σαν να αποτυπώνει μια φέτα ζωής μέσα σε ένα διαμέρισμα μιας αγαπημένης οικογένειας που ζει τη χαρά ενός νεογέννητου μέλους του, χωρίς στο κέντρο της να βρίσκεται η τραγική μοίρα της Ολυμπίας, ο Σταύρος Ψυλλάκης γίνεται και αυτός αναπόσπαστο μέλος μιας ιστορίας που αξίζει να κινηματογραφηθεί αν όχι για οτιδήποτε άλλο, τουλάχιστον για το χαμόγελο αυτής της κοπέλας που δηλώνει ευτυχισμένη - με τον πιο αληθινό τρόπο που μπορεί κανείς να το εκφράσει σε αυτή τη ζωή και να το εννοεί.

Ο Ψυλλάκης γνωρίζει καλά πως αυτό που κινηματογραφεί δεν είναι εύκολο, δεν είναι διόλου ευχάριστο, σίγουρα όχι κάτι που θα έκανε τον οποιονδήποτε να νιώθει βολικά, είτε βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση του θεατή είτε σε αυτή του σκηνοθέτη/εξομολογητή. Αυτό, όμως, που στα χέρια οποιουδήποτε άλλου θα γινόταν είτε ένα αποστασιοποιημένο ενημερωτικό ντοκιμαντέρ για ένα από τα πιο σπάνια ιατρικά περιστατικά στον κόσμο είτε ένα μελοδραματικό πορτρέτο προορισμένο να δοκιμάσει την αντοχή του ανυποψιάστου βλέμματος απέναντι στην ανθρώπινη δυστυχία, στα χέρια του Ψυλλάκη μετατρέπεται σε μια απόδειξη πως ο μοναδικός τρόπος να αποτυπώσεις το τραγικό είναι αποδίδοντας του τις ανθρώπινες του διαστάσεις.