ΜΥΛΩΝΟΓΙΑΝΝΗ 120, Χανιά — Ένας πιο απλός κόσμος

Ένας πιο απλός κόσμος — Zen στη Μυλωνογιάννη 120

Υπάρχουν ταινίες που είναι σαν καλά ρούχα. Όχι τα καλά της εξόδου, αλλά εκείνα τα καθημερινά, που τα φοράς ξανά και ξανά μέχρι να λιώσουν. Μέσα τους νιώθεις ζεστασιά και ασφάλεια.

Κάπως έτσι είναι για μένα η Μυλωνογιάννη 120.

Δεν θυμάμαι πόσες φορές την έχω δει. Δεν επιστρέφω σε αυτήν για να συγκλονιστώ ή για να ανακαλύψω κάτι καινούργιο. Επιστρέφω για να ησυχάσω. Υπάρχουν ταινίες που σε ταράζουν, αυτή κάνει το αντίθετο. Σε χαμηλώνει. Σε επαναφέρει σε μια απλή κατάσταση του νου.

Η αίσθηση που μου αφήνει μοιάζει με εκείνη που νιώθω όταν βρίσκομαι στη Νοτιοανατολική Ασία ή σε τόπους που κουβαλούν κάτι από την Ανατολή.

Μια βραδύτητα στον χρόνο. Καθαρά βλέμματα. Μια απλότητα στις κινήσεις των ανθρώπων που σου θυμίζει ότι η ζωή μπορεί να είναι λιγότερο θορυβώδης από όσο την κάνουμε.

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η ταινία μοιάζει με την Ευδοκία, αλλά σαν να έχουν αφαιρεθεί οι πρωταγωνιστές της. Σαν να έχουν μείνει μόνο τα πλάνα: οι δρόμοι, τα μηχανάκια, ο χρόνος που κυλά αργά.

Σαν να αφαιρείται η ένταση και να μένει μόνο η παρατήρηση της ζωής.

Η Ευδοκία σε βαραίνει: πάθος, σύγκρουση, μια Ελλάδα σκληρή, αρσενική, τραχιά.

Η Μυλωνογιάννη 120 μοιάζει σαν η ίδια Ελλάδα χωρίς το τραγικό της φορτίο, σαν να αφαιρείται η ένταση και να μένει μόνο η παρατήρηση της ζωής.

Ένας σχεδόν zen κινηματογράφος. Λίγη δράση, πολλή παρουσία.

Χωρίς το βάρος και τη σκληρότητα που κουβαλά η Ελλάδα εδώ και αιώνες και που κουβαλάμε κι εμείς. Χωρίς δράματα, χωρίς νταηλίκια, χωρίς ατελείωτο κρασί σε καπηλειά και ζεϊμπέκικα.

Ένας βραστός καφές και δύο ζεστές κουβέντες.

Η δυσκολία υπάρχει, ο μόχθος είναι παρών. Αλλά δεν είναι το πρωτεύον. Οι άνθρωποι κινούνται μέσα σε αυτόν τον κόσμο με μια ηρεμία που θυμίζει βουδιστές μοναχούς. Το συνεργείο μοιάζει σχεδόν με μοναστήρι.

Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο μπορώ κι εγώ να υπάρχω. Είναι ένας κόσμος συγχώρεσης και τρυφερότητας.

Ίσως γι’ αυτό επιστρέφω ξανά και ξανά σε αυτή την ταινία. Όχι για να δω μια ιστορία, αλλά για να θυμηθώ ότι υπάρχει και ένας άλλος ρυθμός ζωής. Ένας πιο απλός κόσμος.

Και κάθε φορά που την ξαναβλέπω, είναι σαν να επιστρέφω για λίγο εκεί. Σαν να πηγαίνω σε μοναστήρι, σε έναν τόπο ιερό.